η απογοήτευση

τα χρόνια που περάσαμε καρδιά μου
κοιτώντας τα μάτια μου τα δικά σου

σαν θάλασσες με ανοιχτό γαλάζιο
τραβώντας τις αχτίδες του ηλίου

εσύ η θάλασσα η γαλήνια
εγώ ο ήλιος που φώτιζε τα νερά σου


εσύ η ελπίδα,
το πάθος το καυτό εγώ

τώρα εσύ και εγώ αγρίμια του χειμώνα
που ψάχνουν ίχνη τροφής


τώρα εσύ και εγώ χαμένα σπουργίτια
σκεπασμένα με άσπρες νιφάδες

τώρα εσύ φθινοπωρινό αεράκι
ανοιξιάτικη δροσούλα εγώ

Τι να πουν τα χείλη, όταν το κενό της ψυχής μεγαλώνει τόσο πολύ,
που όλα γύρω σου αρχίζουν να μοιάζουν σαν όνειρο,
σαν να ζείς σε παραμύθι.

Ποια δύναμη θα κινήσει το σώμα;
Ποια αγκαλιά θα κινήσει τη καρδιά;
Ποια εμπειρία θα σου δώσει κουράγιο να συνεχίσεις;

Τα πάντα ένα τίποτα και το τίποτα τόσο μεγάλο μέσα σου
που σκεπάζει τα πάντα...

Αν ακούς κάτι, είναι ο πόνος,
είναι η ηχυρή κραυγή που σκεπάζει και σκοτεινιάζει ότι έχει μείνει όρθιο...

η απόγνωση...

 


παράτα με και εσύ
όπως και όλοι οι άλλοι
άσε με στην μοναξιά
στην αλαλιά και στην πάλη
κατάλαβες το θάρρος μου
τη δύναμη και την ανδρεία
και φέρθηκες σαν γυμνή 
και φοβισμένη κυρία
τα νώτα σου τα κάλυψες
μα άφησες πιο πίσω
δυο μάτια όλο δάκρυα
με αγκάθια γύρω-γύρω...

 


δόθηκα σε μια αγκαλιά
με όρια σπασμένα
αφέθηκα στη θαλπωρή
με ενδοιασμό κανένα
δεν ήξερα τι θα συμβεί
ποιο αγκάθι θα πατήσω
δεν πίστευα να απατηθώ
κι αμέσως να ξυπνήσω...

Σ'αγάπησα

μωρό μου σε αγάπησα
και πίστεψα σε σένα
στο μέλλον μας αφέθηκα
σε χάδι σου κανένα






φαντάστηκα τριαντάφυλλα
με χρώματα ανθισμένα
και ζήλευα το πάθος τους 
με προορισμό εσένα...

δεν θέλω...

δεν θέλω να μου εξηγήσεις 
τι σημαίνει <<αγάπη>>
θέλω να κοιτάξεις τα μάτια μου
και να το νιώσεις






δεν θέλω να μου εξηγήσεις
πως δημιουργήθηκε το αστέρι
θέλω το φώς του να σου θυμίζει εμένα...

δεν θέλω να μου εξηγήσεις
για ποιο λόγο η θάλασσα είναι αλμυρή
θέλω η γεύση της να σου θυμίζει
τα δάκρυα μου...




δεν θέλω να μου εξηγήσεις
για ποιο λόγο ο ήλιος καίει,

θέλω η θέρμη του να σου θυμίζει τη καρδιά μου...









δεν θέλω να μου εξηγήσεις για ποιο λόγο έφυγες,

γιατι η ζωή μου, θά'χει τελειώσει...

αθώων ποίηματα...

υπάρχει ο Παράδεισος

δίδασκαν οι προγόνοι

μια οπτασία ουτοπική

που τη ποθούνε όλοι

τα όρια ξεχείλησαν

και μένει στην ουσία

να μοιάζει ο παράδεισος

με αρχαία τραγωδία...

υπομένω...

με όνειρα πολλά
σε βάρκες φορτωμένα
ξεκίνησα για να σε βρώ
μα ίχνος σου κανένα
συνέχισα να σε καλώ
με χείλη ματωμένα
τον πόνο μόνο έλαβα
και άκουσμα κανένα
Αγάπη μου που βρίσκεσαι
σε ποια ελπίδα πάνω
θα έρθεις και σε μένανε
κραυγή να μην εβγάλω;;

η τόλμη...

προσπάθησα και προσπαθώ
τολμώ και όπλα παίρνω
με τη καρδιά μου οδηγό
τώρα θα περιμένω
θα την εσφίξω αρκετά
πέτρα θα την εκάνω
και με τα μάτια μου υγρά
νέα σχεδία φτιάχνω

δρομάκια άλλα θα ανοιχτούν
δρόμοι και μονομάτια
πουλάκια μόνο θ'αντηχούν
δένδρα και ρυάκια
Χάρε όπως ήρθες διάβαινε
εμένα δεν θα νικήσεις
γιατί έχω θάρρος στη καρδιά
κι άλλο δεν με λυγίζεις...

αθώα ποίηματα...

όταν θα φύγω θα ζητάς
χρόνια δεν θα σου πάρει
να καταλάβεις πως πονάς
για μια καρδιά μεγάλη
εκείνη που σου έδινε
κουτάλες με αγάπη
τέτοιες που δεν πωλούν
στην αγορά οι άλλοι....

αθώα ποίηματα...

αν ποτέ το ξεπεράσω
πίστεψε με θα γελάσω
θα ηχεί τόσο αστείος
ο καημός μου
σαν θαφτεί

αθώα ποίηματα...

νόμιζα πως έζησα
αγάπη εγώ μεγάλη
νόμιζα πως στα σύννεφα
εκείνη θα με πάρει
στα όνειρα έχτιζα σπήλαια
γερά θεμελιωμένα
εμάς τους δύο να κρατά
και άλλονε κανένα

...

γιατί ;

αγάπη μου με ξέχασες
με άφησες μονάχη
τους όρκους σου ξεπέρασες
και έσπασες το κλωνάρι
εκείνο που έλεγες ψυχή, ψυχούλα, αγγελούδι
εμένα έδειχνες στη μορφή
με χάιδευες σαν λουλούδι
και τώρα ψάχνω δύναμη
τα λόγια σου να σβήσω
το αύριο υγρό να μην δω
τα δάκρυα μου να κρατήσω
γιατί με πνίγει η λίμνη τους
η απέραντη αδικία
το λουλούδι σου μαράθηκε
και εσύ είσαι η αιτία..